Ζούμε ίσως στην πιο «συνδεδεμένη» εποχή της ανθρώπινης ιστορίας. Ένα μήνυμα χρειάζεται δευτερόλεπτα για να φτάσει στην άλλη άκρη της πόλης ή του κόσμου. Τα social media μάς επιτρέπουν να γνωρίζουμε τι κάνουν φίλοι, γνωστοί και άνθρωποι που δεν έχουμε συναντήσει ποτέ. Κι όμως, όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι αισθάνονται μόνοι.
Ακούγεται παράδοξο. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι.
Η επικοινωνία δεν είναι πάντα σύνδεση
Μπορούμε να ανταλλάσσουμε δεκάδες μηνύματα μέσα στην ημέρα και παρ’ όλα αυτά να μην έχουμε κάνει ούτε μία πραγματικά ουσιαστική συζήτηση.
Ένα like, ένα reaction ή ένα σύντομο μήνυμα δημιουργούν επικοινωνία. Δεν δημιουργούν απαραίτητα σχέση.
Η ανθρώπινη σύνδεση απαιτεί κάτι περισσότερο: χρόνο, παρουσία, εμπιστοσύνη, κοινές εμπειρίες και την αίσθηση ότι κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να μας ακούσει.
Και αυτά δεν αντικαθίστανται εύκολα από μία οθόνη.
Οι παρέες αλλάζουν όσο μεγαλώνουμε
Η μοναξιά δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που «δεν έχουν φίλους».
Μπορεί να εμφανιστεί όταν αλλάζει η ζωή μας.
Οι σπουδές τελειώνουν. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις αυξάνονται. Κάποιοι φίλοι δημιουργούν σχέσεις ή οικογένεια. Άλλοι μετακομίζουν. Οι αυθόρμητες συναντήσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες.
Κάπως έτσι, ένας άνθρωπος μπορεί να έχει γνωστούς, συναδέλφους και διαδικτυακές επαφές, αλλά να διαπιστώνει ότι δεν έχει εύκολα κάποιον να πάρει ένα τηλέφωνο και να πει:
«Πάμε κάπου σήμερα;»
Η σύγκριση κάνει τη μοναξιά βαρύτερη
Υπάρχει και κάτι ακόμη.
Μέσα από τα social media βλέπουμε συνεχώς στιγμές από παρέες, ταξίδια, σχέσεις, εξόδους και χαμόγελα.
Βλέπουμε όμως συνήθως το καλύτερο στιγμιότυπο της ζωής των άλλων και το συγκρίνουμε με ολόκληρη τη δική μας καθημερινότητα.
Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι «όλοι οι άλλοι περνούν καλά» και ότι εμείς είμαστε οι μόνοι που δυσκολευόμαστε να βρούμε ανθρώπους με τους οποίους πραγματικά ταιριάζουμε.
Δεν είναι έτσι.
Η μοναξιά δεν σημαίνει απαραίτητα απομόνωση
Ίσως αυτή να είναι η σημαντικότερη διάκριση.
Μπορεί κάποιος να βρίσκεται ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους και να αισθάνεται μόνος. Και μπορεί κάποιος άλλος να έχει δύο ή τρεις ουσιαστικές σχέσεις και να αισθάνεται κοινωνικά πλήρης.
Γιατί τελικά το ζητούμενο δεν είναι μόνο πόσους ανθρώπους γνωρίζουμε.
Είναι με πόσους μπορούμε πραγματικά να είμαστε ο εαυτός μας.
Η νεανική μοναξιά, επομένως, δεν είναι απλώς έλλειψη κοινωνικών επαφών. Είναι συχνά έλλειψη ουσιαστικής σύνδεσης.
Και ίσως, για να αρχίσουμε να την αντιμετωπίζουμε, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να τη θεωρούμε κάτι παράξενο ή σπάνιο.
Γιατί υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας που αισθάνονται ακριβώς το ίδιο απ’ όσο φανταζόμαστε.