Όταν σκεφτόμαστε έναν μοναχικό άνθρωπο, συχνά φανταζόμαστε κάποιον απομονωμένο. Κάποιον που μένει σπίτι, δεν βγαίνει, δεν έχει φίλους και δεν επικοινωνεί με άλλους.
Αυτή όμως είναι μόνο μία μορφή μοναξιάς.
Υπάρχει και μία άλλη, πολύ πιο δύσκολο να αναγνωριστεί.
Η μοναξιά των ανθρώπων που βγαίνουν, εργάζονται, γελούν, ανεβάζουν φωτογραφίες, συμμετέχουν σε παρέες και παρ’ όλα αυτά επιστρέφουν στο σπίτι αισθανόμενοι ότι κάτι λείπει.
Μπορείς να έχεις παρέα και να νιώθεις μόνος
Η παρουσία άλλων ανθρώπων δεν εξασφαλίζει από μόνη της την ανθρώπινη σύνδεση.
Μπορεί να γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους αλλά να μην αισθάνεσαι κοντά σε κανέναν.
Μπορεί να έχεις εκατοντάδες επαφές στο κινητό αλλά να δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις ποιον θα καλέσεις όταν πραγματικά χρειάζεσαι παρέα.
Μπορεί ακόμη να περνάς καλά σε μία έξοδο και λίγες ώρες αργότερα να αισθάνεσαι ξανά μόνος.
Αυτό είναι ίσως το κομμάτι της σύγχρονης μοναξιάς που συζητάμε λιγότερο.
«Δεν θέλω να φανεί ότι δεν έχω παρέα»
Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος μηχανισμός.
Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι αισθάνονται μόνοι, επειδή φοβούνται πώς θα ερμηνευτεί.
«Μήπως νομίσουν ότι έχω κάποιο πρόβλημα;»
«Μήπως φανώ απελπισμένος;»
«Μήπως όλοι οι υπόλοιποι έχουν ήδη τις παρέες τους;»
Και έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: άνθρωποι που αναζητούν νέες γνωριμίες περιμένουν να κάνει κάποιος άλλος το πρώτο βήμα.
Κανείς δεν μιλά.
Και ο καθένας πιστεύει ότι είναι μόνος σε αυτό που αισθάνεται.
Πίσω από πολλές οθόνες υπάρχει η ίδια ανάγκη
Μπορεί να αλλάζουν οι εποχές, οι εφαρμογές και οι τρόποι επικοινωνίας, αλλά μία βασική ανθρώπινη ανάγκη παραμένει ίδια:
Να ανήκουμε κάπου.
Να υπάρχει μία παρέα στην οποία μπορούμε να εμφανιστούμε χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε κάτι.
Να γελάσουμε.
Να συζητήσουμε.
Να γνωρίσουμε ανθρώπους έξω από τον συνηθισμένο κύκλο μας.
Να δημιουργήσουμε καινούργιες αναμνήσεις.
Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι
Ίσως υπάρχουν.
Αυτό που πολλές φορές λείπει είναι ο τρόπος να συναντηθούν.
Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους, που μπορεί να βρίσκονται στην ίδια πόλη, να έχουν παρόμοιες ανάγκες και ενδιαφέροντα και να μην είχαν ποτέ την ευκαιρία να γνωριστούν.
Και κάπου εδώ η συζήτηση για τη μοναξιά αλλάζει.
Γιατί από προσωπικό «πρόβλημα» μπορεί να γίνει κοινωνικό ερώτημα:
Πώς δημιουργούμε περισσότερες πραγματικές ευκαιρίες ώστε οι άνθρωποι να συναντιούνται, να γνωρίζονται και να δημιουργούν σχέσεις;
Ίσως τελικά η μοναξιά που δεν φαίνεται να είναι πολύ πιο συνηθισμένη απ’ όσο πιστεύουμε.
Και ίσως δίπλα μας να βρίσκεται κάποιος που περιμένει ακριβώς την ίδια ευκαιρία με εμάς.